Dert

Yorgunluğun bitiriyor beni. Ne yaşadın ki de bu kadar soyutsun? Bir boşluk var sanki içinde. Ne yapmalı bilmiyorsun. Görüyor musun acaba sana ne kadar değer verdiğimi? Yoksa anlamsız birer oyun mu yaptığım her şey gözünde? Ya da gördüğün halde önemi yok mu senin için çabalamamın? Artık rahatsız ediyor bu tekilliğin. Ben hayatına girmeye çalıştıkça sanki itiyorsun beni. Sen ittikçe ben yanıyorum böyle. Öylesine değil sana olan sevgim. Boşuna inanmadım senin o olduğuna. Ama gel de bunu anlat sana. Duvarların var görüyorum. Ama bunlar öyle duvarlar ki başkalarını dışarıda tutmak için değil kendini hapsetmek için yaptığın duvarlar. Değişmeyecek hatta kötülüğe gömülecek bir dünyada yaşıyoruz evet. Ama geriye kalan bir avuç zavallı bizler için asıl olması gereken birbirimize sarılmak değil mi? Her şeyden kendini soyutladığında ne kazanacaksın? Bırak beni, kendini bile kaybettikten sonra ne geçecek eline? 

Ben nasıl bir derde düştüm de sana aşık oldum? Vazgeçeceğimden değil ama insana zor iki kişilik sevmek. Anlatmak zor. Söyleyebildiğim tek şey şu: yanıyorum. Gerçekten yanıyorum. İçimde, aklımda fikrimde sen varsın. Sana aşık oldum hiç de istemeden. Bunu nasıl isteyebilirim ki? Bu kadar sıkıntı çekmeyi neden isterim ki? Ama sen hepsini anlamlı kılıyorsun. İşte bu yüzden sıkılmadan geliyorum yanına her fırsatta. Hatta kendim yaratıyorum fırsatlarımı, bahanelerimi. Ama artık o kadar canımı sıkıyor ki seni seviyorum diyememek, yüzüne her bakışımda küçük de olsa bi ışık görememek, bana kendini açmayışın, ne git deyişin ne de kal deyişin, belirsizliklerin, belirsizliğimiz. Anca burada yazıyorum dertlerimi belki okursun diye. Okuyacaksın da zaten bir gün. Öyle ya da böyle. Belki benimle birlikte, gülerek belki de bensiz, önemsemeyerek.

Zaman geçiyor ve geçen zaman bana işkence ediyor. Tek çıkar yolum sensin ve hayat bizi ayırana kadar senin peşinden geleceğim.