Korku

İçim korku dolu bu ara. Ne yapsam bilmiyorum. Aslında çok değil bir ay oldu kapından içeri atalı kendimi. Bu bir ayı ne kadar verimli kullandım bilemiyorum. Tek derdim sana kendimi bir şekilde anlatıp beni sevip sevemeyeceğini görmek. Bunu başardım mı bilemiyorum. Bana öyle bir bakıyorsun ki çözemiyorum. Senin de kanın ısındı bana ama tam olarak emin değil gibisin. Belki hayatını biriyle geçirme fikridir seni düşündüren belki de hayatını benimle geçirme fikri. Önemli ve zor bir karar. Tek önemli faktörü sevgi. Yoksa zaten sevgin bana karşı, önemi yok artık geliş gidişlerimin. Öyle olduğundan da demiyorum. Sadece korkuyorum. Seni kaybetmekten korkuyorum. Ben hayal dünyamda yaşarım çoğunlukla. Ama yıkılırsa hayallerim dünyam yıkılmış olur. Beni yavaş yavaş anlarsın. Belki anladıkça seversin. Yapabileceğim tek şey hep yanına gelip, gözlerine bakıp konuşmak. 

Dert

Yorgunluğun bitiriyor beni. Ne yaşadın ki de bu kadar soyutsun? Bir boşluk var sanki içinde. Ne yapmalı bilmiyorsun. Görüyor musun acaba sana ne kadar değer verdiğimi? Yoksa anlamsız birer oyun mu yaptığım her şey gözünde? Ya da gördüğün halde önemi yok mu senin için çabalamamın? Artık rahatsız ediyor bu tekilliğin. Ben hayatına girmeye çalıştıkça sanki itiyorsun beni. Sen ittikçe ben yanıyorum böyle. Öylesine değil sana olan sevgim. Boşuna inanmadım senin o olduğuna. Ama gel de bunu anlat sana. Duvarların var görüyorum. Ama bunlar öyle duvarlar ki başkalarını dışarıda tutmak için değil kendini hapsetmek için yaptığın duvarlar. Değişmeyecek hatta kötülüğe gömülecek bir dünyada yaşıyoruz evet. Ama geriye kalan bir avuç zavallı bizler için asıl olması gereken birbirimize sarılmak değil mi? Her şeyden kendini soyutladığında ne kazanacaksın? Bırak beni, kendini bile kaybettikten sonra ne geçecek eline? 

Ben nasıl bir derde düştüm de sana aşık oldum? Vazgeçeceğimden değil ama insana zor iki kişilik sevmek. Anlatmak zor. Söyleyebildiğim tek şey şu: yanıyorum. Gerçekten yanıyorum. İçimde, aklımda fikrimde sen varsın. Sana aşık oldum hiç de istemeden. Bunu nasıl isteyebilirim ki? Bu kadar sıkıntı çekmeyi neden isterim ki? Ama sen hepsini anlamlı kılıyorsun. İşte bu yüzden sıkılmadan geliyorum yanına her fırsatta. Hatta kendim yaratıyorum fırsatlarımı, bahanelerimi. Ama artık o kadar canımı sıkıyor ki seni seviyorum diyememek, yüzüne her bakışımda küçük de olsa bi ışık görememek, bana kendini açmayışın, ne git deyişin ne de kal deyişin, belirsizliklerin, belirsizliğimiz. Anca burada yazıyorum dertlerimi belki okursun diye. Okuyacaksın da zaten bir gün. Öyle ya da böyle. Belki benimle birlikte, gülerek belki de bensiz, önemsemeyerek.

Zaman geçiyor ve geçen zaman bana işkence ediyor. Tek çıkar yolum sensin ve hayat bizi ayırana kadar senin peşinden geleceğim.

Deva

Bir adım daha attım kalbine giden yolda. Bir derdini anlattın bana. Ben de deva oldum kendimce. Ah keşke biraz daha beraber olsak da her derdine deva olmak için her şeyi yapsam. Biliyorsun artık, elimden geleni ardıma koymuyorum. Hele senin için olunca. Ne yapsam az ki sana. Ben öyle hayaller kuruyorum ki seninle geçecek ömrümde. Bu kadar isterken seni, az ne yapsam sana ulaşan yolda. Ah bir de çalabilsem şu kalbini. Ki hoş, belki çaldım bile ama sen ustaca gizliyorsun bunu. Evet, benim söylemem lazım ilk sevdiğimi. Tıpkı o Cuma günü senin yanına çat kapı geldiğim gibi. Bu oyunu ben başlattım. Sen benimle oynamaya devam ettiğin sürece de asla bitirmeyeceğim. Hayallerim artık hep seninle. Ben inandıkça hayallerime daha da seviyorum seni. Geçen gün düşündüm. Bir insana sevginin boyutu nasıl anlatılabilir? Hangi sevgi sözleri başarır aşkın büyüklüğünü anlatmayı? Kendimce bir cevap buldum. İnsanın en değerli şeyi hayatıdır. Verebileceği en değerli şey. Kendince. Ki ben de seni hayatım boyunca sevmek ve ömrüm boyunca gözlerine bakmak istiyorum. Hayatım ol istiyorum. Yaptığım, yapacağım her şey senin için olsun istiyorum. Daha ne diyebilirim ki? Diyeceğim zaten. Zamanı gelince. O güne kadar hep geleceğim senin yanına. Hep çalacağım kapını. Hep yazacağım sana. Ta ki sen git diyene kadar. Neyse ağzımı hayra açayım. Biliyorum ki ısıtıyorum kalbini. Sen zaten benimkini yakmışsın. Gül artık da kazanalım beraber. Yoksa kaybederiz ikimiz de.

Aşk

Aşk nasıl bir şeydi unutmuştum. Bir kadına bu kadar imkânsızmışçasına tutulmanın ne demek olduğunu unutmuştum. Hatta unutmak yanlış bir söylem olur. Bilmiyordum. Bu kadar aşık olmayı bile bilmiyordum. Yaşımın getirdiği bir şey olsa gerek herhalde. İnsan yaşlandıkça zekası biraz daha gelişiyor. Biraz daha olgunlaşıyor. Belki de duygularını bile daha dolu yaşıyor. Ben de çok olmasa bile biraz yaşımı almaya başladım. En azından seneler öncesine göre daha yaşlıyım. Kim bilir 40 50 yaşına gelince nasıl olacağım. Gönül istiyor ki o yaşlarımda da şu anki aşık olduğum kadın ile beraber olayım ve onu her zamankinden daha da çok seveyim. Çok şey mi istiyorum? Hiç sanmıyorum. Tekil düşünmeye çalışmıyorum ama onu istiyorum ve beraber çok da mutlu olacağımızı düşünüyorum. Neden olmasın ki? Ağzından çıkan her kelimede onu daha da çok seviyorum. Kelimeler değil midir zaten bizim aramızda köprü kuran? Bizleri birbirimize bağlayan? Bakışlar, dokunuşlar hep ardından gelir kelimelerin. Tabii bakışların biraz istisnai durumları olur ama asıl kelimelerden sonra daha büyük anlam kazanır bakışlar. Sevgi zaten büyük bir bütündür. Bunların hepsini içine alır. Hepsiyle birer anlam kazanır. Birkaçı eksik olsa yarım kalır sevgi. Yarım bırakmamak lazım. Sevginin bütün gerekliliklerini yerine getirip gönülleri hoş tutmak lazım. Hayatın türlü zamanları, oyunları olacak önümüzde. Kötü zamanlar olacak. Trajediler bile belki olacak. Ama her şeyden güçlü bir sevginiz varsa zaten gerekli tek silaha sahipsiniz. Beraber atan iki kalbin önünde ne durabilir? Ne kadar da güzel bir laf. Beraber atan iki kalp. Bazen mecazlar anlatır en iyi duyguyu. Hani bir şey hissedersin ama kelimelere dökemezsin. Genelde o zaman mecazlar yetişir imdada. Bazen de tüm kelimeler kifayetsiz kalır. Yanar o zaman gönül. Anlatamaz derdini. Heba olur. Aslında tek ilacı bir eli tutmaktır çoğu zaman. Bir sarılma söndürür tüm yangını. Dindirir tüm acıyı. Aşk acısı diye boşuna demiyorlar. İnsan acı çekiyor. Zorlanıyor. Geçen zaman, dakikalar, saatler öyle bir canını acıtıyor ki insanın, tarifi yok. İşte ben de böyle aşık oldum aslında. Onun yanında geçen zaman sadece anlam ifade ediyor bana. Onun dışında her zaman hasret yiyip bitiriyor beni içeriden. Öyle bir zaman ve mekândayız ki elden anca bu geliyor. Ama zaman ilerledikçe başaracağım. Biliyorum. O benim için, ben onun içinim. Elbet gün gelecek hepsi, çekilen bütün sıkıntılarım sadece hoş bir anı olacak. Beni o günlere taşıyan elzem yaşantılar olacaklar. O güne kadar ben de onun yanına gidip gözlerine bakmaya devam edeceğim.

Gelemedim

Gelemedim bugün yanına

Nezle oldum sanki nasılsa

Korkarım bulaşır sana da

Kıyamam saçının bir teline

Oysa nasıl da hasretim sana

Sorsan dün geldim yanına

Yetmiyor bana birkaç dakika

Sığamıyorum geçen zamana

Nasıl da vuruldum ben sana

Güzel gülüşün hep aklımda

Sadece sen ol yanıbaşımda

Gül böyle ömrüm boyunca

Mandalina

Bir poşetin içinde bir mandalina

Ne kadar anlam kazanabilir?

Yolculuğuna başladı dururken dalında

Başına acaba neler gelebilir?

Buldu kendini bir evde en sonunda

Buralarda ne işi olabilir?

Fikir oldu birden birinin zihinde

Belki ona götürsem sevebilir.

Aldı koydu onu poşetine

Poşet ne kadar anlam kazanabilir?

Bekledi yine gelsin diye

Zaman ne kadar yavaş geçebilir?

Tabii ki geldi yine beklenen de

Bu gelişler ne kadar çoğalabilir?

Verdi mandalinayı yesin diye

Bir insan nasıl bu kadar sevinebilir?

Aldı koydu mandalinayı cebine

Gidişler ne kadar can yakabilir?

Ve şimdi geldi zaman yemeğe

Bir mandalin ne kadar tatlı olabilir?

Poşeti bile saklar yiyince

Poşet kokusu ne kadar anlamlı olabilir?

Vuruldu bu çocuk, seviyor kalbince

Bir sevgi ne kadar güzel olabilir?

Hayatım

Beğenilmek belki herkesin hakkı

Ama seni beğenmek benim hakkım

Bir beğeni ki hayaline sarılıyor aklım

Başlarda hep uzaktan bakakaldım

Olur olmaz düşüncelere daldım

Korktum, bir türlü yanaşamadım

Bir gün kendimi yenmeyi başardım

Koştum geldim kendimi odana attım

Konuştum konuştum susamadım

Yanında kalmaya doyamadım

Ama doldu zamanım kalktım

Bir güler bir ağlar uzaklaştım

O günden beri verildi kararım

Sendin artık benim hayatım

Tutuşur

Değmez gözüme yağan yağmur

Saklansa bile katreler arasında

Nafile zaten aksa da heba olur

Seni bana getirmedikten sonra

Tutuldum sadece konuşamadım

Bakakaldı gözlerine gözlerim

Susmaz yoksa hiçbir zaman aklım

Tükenmiyor sana kelimelerim

Anlam dedik durduk o kadar

Diyemedim anlamım sensin

Söyleyecek çokça şey var 

Bilemiyorum ki sever misin

Hayatta aradığın ben miyim ki

Tutayım ellerinden götüreyim

Ben seni hala çözemedim ki

Bilsem seni nasıl mutlu edeyim

Zor olmasa gerek aslında

Sadece sevgin yeter bana

Sen zaten sevdikten sonra

Ellerimiz hep tutuşur sıkıca

İlham

Sanki ilhamımı kaybediyorum

Eskisi gibi dökülmüyor dizeler

Hala diziliyor boğazıma cümlelerim

Hala seni görünce titriyor ellerim

Hatta hayalin bile korkutuyor kalbimi

Ama yazamıyorum eskisi gibi

Bu bile bir çaba aslında senin için

Yazmalıyım ki senin olsunlar

Yüzünde bir gülümseme olsunlar

Kalbinde bir ateş olsunlar

Aşkımı sana anlatsınlar

Seni seviyorum demek kolay

Herkes deyiverir bir çırpıda

Zordur aslında gerçekten seven için

Sevenin içi yanar söylerken

Acı çeker her bir hecesinde

Hele ki gözlerine bakarken söylersem

Dayanabilir miyim acaba acısına

Bir gülümseyişin, gözlerini kaçırışın

Yakar beni sözler ağzımdan çıkarken

Ama sen de bana söylersen?

Kış Güneşi

Kış güneşi de olsa vuran yüzüne

Isıtıyor kalbimi bu soğuk günde

Belki güneş de bakıyor güzelliğine

Baksa da sevemez zaten benim gibi

Biliyorsun aslında sen de beni

Bakışlarımdan bellidir zihnimin hali

Bir şey deme, anlıyorum her şeyi

Bil ki bekleyeceğim sadece seni

Bir Saat

Haftanın bir saati mi bağlayan seni bana?
Yeter mi seven gönlüme sadece bir saat?
Ya da bu bir saat mi benim gözünde değerim?
Belki de git desen daha az yanardı gönlüm.
Yanar da geçerdi belki bendeki aşkın.
Kimi kandırıyorum ki?
Her görüşümde tekrar alevlenecek yangının.
Umudum beni ayakta tutar ama
Korkarım tükenir göz yaşlarım.
Yanan ben olurum sen yeter ki gel de bana.
Bassan da beni bağrına
Ya da git desen de gelme bir daha.
Bekleyişlerim yakacak canımı.
Ama gülüşün dindirir tüm acımı.
Gözlerin olmalı kurtarıcım.
Çünkü artık sana muhtacım.

Evening

Beauty of the Sun was going away

As I realize we are regrettably too late

I thought "maybe later" she would say

But who knows, you might hesitate

And that would definitely devastate

Yer var mı bana?

Kalbinde yer var mı bana?

Üşenmeden yazıyorum günlerdir.

Belki bir hiç uğruna olacak en sonunda.

Rezil olacağım belki de sana.

Ama ya kalbinde yer varsa bana?

Güzel olmaz mıydık ikimiz birlikte?

Övünmez miydik aşkımızla, hikayemizle?

Kimseler olmasa da yetmez miydik birbirimize?

Çay demler içerdik seninle diz dize.

Evimiz huzur kokardı sevgimizle.

Nasıl

Zamana bırakamıyorum sevgimi

Zihnimden silinmiyor izlerin

Nasıl olacağız ki biz

Nasıl olduracağım

İnanmıyorum, biliyorum

Hayatım sensin, görüyorum

Ama bunu senin de görmen

Belki de kendine itiraf etmen

Gerekli bence karar vermen

04:30

Woken up. Clock strikes four thirty.

It is you. Always coming as a memory.

Cold of the night won't bother me.

As long as your love stays within me.

İstediğim Her Şey

Gecenin bir vakti uyanıyorum

Gördüğüm ilk şey sensin

Gündüz desen daha beter

Aklımdan geçen hep sensin

Çözümsüz değil belki ama

Derdimin tek çözümü sensin

Konuşmasan da farketmez

Bakışların bile yeter senin

Uzak kaldığımda gözlerinden

Kalbimin en acıyan yerindesin

Yanında zamanı durduramıyorum

Ayrılırken ömrüme bedelsin

Artık en sevmediğim kelimeler

Bana hoşçakal deyişlerin

Bütün ömrümde seninle olayım

Yeter bana tuttuğum ellerin

Ben sadece sende duruldum

Sen istediğim her şeysin

Justify

I saw your brown eyes at a glance

My thoughts turned to white dust

Spreading in the breeze of your's

Left me petrified.

My eyes don't cover for my mind.

Narrate my love and justify.

Wide open but they don't see

Anything but you.

Soğuk

Eksilerde hava bu aralar

Hayatımızı bizden çalıyor

Aramıza giriyor hava

Zaten hep aramızda aslında

Ama bu sefer bizi hepten ayırıyor

Seni eve hapsediyor

Beni kendime

Hapislerin en kötüsü

Düşüncelerime hapsoldum

Yine seni düşünürken

Kendimi unuttum

Kabuk

Kolay mı olmalı, zor mu olmalı?

Sevginin değerini belirler mi kazanmanın zorluğu?

Ya da kazanmış mı olurum acaba sen de seversen beni?

Yoksa ölçülemez mi sevginin değeri?

Gerçek olduktan sonra ne önemi var ki?

Ellerimiz tutuşunca olur zaten aşkımızın zaferi.

Anlamını yitirir öncesinde çekilen acısı, kederi.

Bir gülüşün bana yeter o andan sonra artık ömür boyu.

Ama bir kırabilsem şu duvarlarını, kabuğunu.

Problem

Çözülmez bir problem gibisin

İçindeki en küçük değişken benim

Küçüldükçe küçülüyorum sanki

Ama aşkım öyle değil

Ben küçüldükçe o büyüyor

İçime dert oluyor

Canımı yakıyor

Belirsizlik hakim aramıza

Senden mi benden mi

Bilemiyorum

Tek bildiğim var

Seni çok seviyorum

Sabahlar

Kafamı toplayamıyorum bu aralar

Üzerime geliyor baktığım sayfalar

Bir tek sende duruyor akan sular

Renk buluyor yazdığım mısralar

Adınla uyanıyor artık tüm sabahlar

Aşık

Kendime sordum aşık mıyım diye

Üstelik cevabını bildiğim halde

Bu yüzden söylüyorum her yerde

Razıyım kalbim kalsın yalnız sende

Aşığım sana hem de delicesine

Uzak

Yerimde duramıyorum

Seni görmek, yanında olmak

Bir saniye de olsa gözlerine bakmak

Ağzından çıkan cümlenin öğesi olmak

Sen suskunken de seninle susmak

İstiyorum ki hep seninle kalmak

Hem kolay hem de zor sana aşık olmak

Hep seni düşünmek kolay

Ama zor sensizliğe katlanmak

Bu kadar yakın olup da bu kadar uzak olmak

Durdum

Zaman geçiyor ama aşkın ağır geliyor bana.

Sözlerim kesiliyor, diziliyor, saplanıyor boğazıma.

Gözlerin kalbimi yakıyor, gözyaşlarım söndüremiyor.

Sana koşan ayaklarım yorulmuyor belki ama kalbim rüzgarına yetişemiyor.

Her sana gelişimde göğsüme sığmıyor.

Aklımın en derin köşelerine bile sen girdin.

Durulmayan kafam artık bozuk bir saat.

Bir tek sende duruyor, sadece seni gösteriyor.

Tüm bunlar sen bu kadar uzakken oluyor.

Bir de elimi tutsan ben ne yaparım?

Koridor

Belki sen karşıma çıkarsın diye

Aşındırıyorum koridorları.

Bazen talih yüzüme gülüyor

Bazen de boşluğuma dönüyorum.

Çıksan da bazen kaldıramıyorum.

Elim ayağım birbirlerine dolaşıyor.

Bir merhaba zor çıkıyor boğazımdan.

Ah bir de yüzüme gülsen neler olacak?

Kim bilir?