Zamanın göreceliliğinin farkına en acı verici şekilde varıyorum. Beklemek aslında bunun adı. Birçok insan her gün yüzlerce, binlerce, milyonlarca şeyi bekliyor. Her birinin beklerken hissettikleri farklı. Bunun nedeni umutlar. Her bekleyiş bir umut içerir ancak her umudun insandaki karşılığı eşdeğer değildir. Kiminin umudu bir kibrit alevi gibi -bir şeyleri körüklemediği sürece- neredeyse önemsiz denecek kadar sıradandır. Olsa da olur olmasa da olur der bu insanlar. Kimisi de yangınlar içinde bekler. Geçen her dakika, her saniye, her an ona ıstırap verir. Beklenenin gelmediği hatta belirsiz olduğu durumlarda ise acı katlanır. Katlanır da katlanır. Çaresi yok gibi. Belki bir çaresi beklenenin ayağına gitmek. O da her zaman mümkün değil. İşte ben de böyle bir belirsizlik içinde bekliyorum. Aslında tek beklediğim şey zamanın ilerlemesi. Zaman ilerledikçe hayatımız giderek birleşecek. Bu geçen sürede ne kadar senin yanına gelebilirsem acım o kadar azalıyor. Sen benim ağrı kesicimsin. Ne zaman senin yanına gelsem içim o kadar tarifsiz güzel duygularla doluyor ki anlatamam. Anca böyle yazmaya çalışıyorum. Aynı ağrı kesici gibi, senden ayrıldığım zaman yavaş yavaş yok oluyor içimdeki ışık, şenlik. Hele ki de bir başıma mağara gibi odama döndüğümde başlıyor kara bulutlarım tepeme çökmeye. Oda aydınlıkmış karanlıkmış fark etmiyor. Ruhum karardıktan sonra hiçbir önemi yok. Sana olan aşkım böyle bir şey işte. Ben sana bağımlıyım. Gülüşüne, gözlerine, sözlerine, o başını oynatışına bile hastayım. Seninle ilgili her şeyi seviyorum. Bildiğim bilmediğim her şeyi. Sana bahsetmiştim aşk acısı en tatlı acı diye. Doğru ama sen yanımda olunca. Uzak olduğun her zaman bana bir ıstıraba dönüşüyor aşkın. Gözümün önünde hep sen. Nereye baksam sen. Aklımda hep sen. Gece yarısı uykumdan uyandığımda bile aklıma ilk gelen şey sensin. İşte seni böyle seviyorum. Seni çok seviyorum.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder